Jesus de Miguel nuk ia doli të mbijetonte. Sulmuesi i Tenerifes ndërroi jetë në spital pas një përplasjeje me portierin kundërshtar, Joseph Owono, gjatë kohës shtesë në një ndeshje midis Tenerifes dhe Andorrës – një takim në Segunda División spanjolle (ekuivalenti i kategorisë së parë). Kjo është vetëm më e fundit në një seri të gjatë tragjedish që kanë goditur futbollistët profesionistë. Nga Astori te Morosini, ja disa nga rastet më të njohura.
Matija Sarkic
Në qershor të vitit 2024, në moshën vetëm 26-vjeçare, ndërroi jetë Matija Sarkic, portieri i Millwall-it dhe i kombëtares së Malit të Zi. Ai vdiq pasi pësoi një emergjencë mjekësore të papritur në një apartament në Budva; kur mbërriti ndihma, ishte tashmë tepër vonë. Në ndeshjen e tij të fundit – një miqësore e kombëtares së tij kundër Belgjikës, e luajtur vetëm pak ditë para vdekjes – ai ishte shpallur lojtari më i mirë i ndeshjes.
Davide Astori
4 mars 2018. Fiorentina duhej të luante në transfertë kundër Udineses atë ditë, kur 31-vjeçari Davide Astori u gjet pa jetë në dhomën e tij të hotelit, pasi kishte ndërruar jetë si pasojë e kardiomiopatisë aritmogjene. Pas vdekjes së tij, si Fiorentina ashtu edhe Cagliari tërhoqën nga përdorimi fanellën me numrin 13 – të cilën mbrojtësi e kishte mbajtur në nder të Alessandro Nesta-s.
Renato Curi
Renato Curi ishte një mesfushor i Perugias në vitet 1970. Më 30 tetor 1977, në fillim të pjesës së dytë të një ndeshjeje kundër Juventusit, ai u rrëzua në tokë pas një sprinti. Ai ndërroi jetë pak çaste më vonë si pasojë e arrestit kardiak. Klubi e pagëzoi stadiumin – ku skuadra luan edhe sot e kësaj dite – me emrin e tij. Curi ishte 24 vjeç.
Raphael Dwamena
Raphael Dwamena ndërroi jetë më 11 nëntor 2023. Ai luante për Egnatian, në divizionin më të lartë të futbollit shqiptar, kur pësoi një emergjencë mjekësore gjatë një ndeshjeje kundër Partizanit. Ai u dërgua me urgjencë në spital, por nuk mund të bëhej asgjë për ta shpëtuar. Ai vuante nga aritmia dhe episode të ngjashme kishin ndodhur edhe më parë, por ato nuk e kishin bindur të ndërpriste futbollin. Ai ishte 28 vjeç.
Miklos Feher
Më 25 janar 2004, 24-vjeçari Miklos Feher u shemb në fushë gjatë minutave të fundit të një ndeshjeje midis ekipit të tij, Benfica, dhe Vitória Guimarães. Ai nuk e rifitoi më vetëdijen pasi u dërgua në spital dhe u shpall i vdekur në orën 23:10 me orën lokale. Nuk dihej se ai kishte ndonjë problem të mëparshëm kardiak; vonesa në ndërhyrjen mjekësore — e përkeqësuar nga vështirësitë që hasi ambulanca për të hyrë në stadium — shkaktoi kritika të ashpra.
Marc-Vivien Foé
Marc-Vivien Foé, një mesfushor 28-vjeçar i Manchester City-t, po luante për Kamerunin në një ndeshje të Kupës së Konfederatave kundër Kolumbisë, më 26 qershor 2003. Gjatë lojës, ai u shemb pranë rrethit të qendrës. Përpjekjet e shokëve të skuadrës dhe stafit mjekësor për ta rikthyer në jetë — si në fushë ashtu edhe në dhomat e zhveshjes — rezultuan të pasuksesshme. Autopsia zbuloi se ai vuante nga kardiomiopatia hipertrofike kongjenitale.
Dani Jarque
Pak kohë pasi u emërua kapiten i Espanyol-it nga trajneri Mauricio Pochettino — ndërsa ekipi po përgatitej për një ndeshje miqësore verore në Itali — Dani Jarque pësoi një emergjencë të papritur shëndetësore më 8 gusht 2009. Ai ishte në telefon me të dashurën e tij, e cila ishte shtatzënë në muajin e shtatë, në kampin stërvitor të ekipit në Coverciano. Përpjekjet për ta rikthyer në jetë ishin të kota. Jarque ishte 26 vjeç kur ndërroi jetë.
Naoki Matsuda
34-vjeçari Naoki Matsuda ndërroi jetë më 4 gusht 2011. Dy ditë më parë, gjatë një seance stërvitore, ai kishte pësuar një arrest kardiorespirator. Ai u shtrua në spital në gjendje të rëndë dhe mbeti në gjendje kritike deri në momentin e vdekjes. Ai luante për Matsumoto Yamaga-n dhe kishte regjistruar 40 paraqitje me kombëtaren japoneze.
Piermario Morosini
Deri në moshën 17-vjeçare, ai kishte humbur të dy prindërit; në moshën 18-vjeçare, vëllai i tij kreu vetëvrasje, duke e lënë atë të vetëm për t’u kujdesur për motrën e tij me aftësi të kufizuara. Jeta e Piermario Morosinit u shënua nga një hidhërim i thellë. Më 14 prill 2012, gjatë një ndeshjeje midis Pescarës dhe Livornos, ai pësoi një problem kardiak. Ai u rrëzua, u përpoq të ngrihej sërish, por më pas ra sërish përtokë. Ai ndërroi jetë në spital në moshën 25-vjeçare, si pasojë e kardiomiopatisë aritmogjene.
Antonio Puerta
Më 25 gusht 2007, Sevilla dhe Getafe u përballën me njëra-tjetrën në javën hapëse të La Ligas. Antonio Puerta pësoi një atak në zemër dhe humbi ndjenjat në fushën e lojës. Ai mori ndihmë nga shokët e skuadrës dhe e rifitoi vetëdijen, por ndërsa po shkonte drejt dhomave të zhveshjes, pësoi edhe pesë ndalesa të tjera kardiake. Gjendja e tij u përkeqësua me shpejtësi gjatë transportit për në spital; ai u shpall i vdekur tri ditë më vonë, në moshën 22-vjeçare. Shkaku thelbësor ishte displazia ventrikulare aritmogjene.
Giuliano Taccola
Mbetet një pyetje e madhe: a mund të ishte parandaluar kjo vdekje? Në muajt para ndarjes së tij nga jeta, Giuliano Taccola kishte pasur ethe dhe episode të humbjes së ndjenjave gjatë sforcimeve fizike. Një mungesë e përgjithshme vëmendjeje bëri që këto episode të anashkaloheshin, derisa, më 16 mars 1969, ai vdiq në Spitalin Civil të Cagliarit në moshën 25-vjeçare, ndërsa luante për Romën.
