Në një intervistë të dhënë për “Marca”-n, njeriu i parë që mbylli maratonën nën dy orë, ka treguar se ajo sipërmarrje që bëri në Londër nuk do të jetë e fundit dhe se do të kërkojë që të përmirësojë rekordin e tij edhe pse kjo do të thotë se do të kërkojë që të kalojë përsëri atë që konsiderohet si limiti njerëzor.
Kanë kaluar dhjetë ditë që nga arritja juaj. A jeni më i vetëdijshëm për atë që keni bërë?
Vetëm tani, pasi u ktheva në shtëpi, po filloj të kuptoj se çfarë kam arritur. Që nga fundi i garës deri më sot, ka qenë një çmenduri.
26 prill 2026. A e ndryshoi ajo ditë jetën tuaj?
Do të thoja se kam arritur një nga qëllimet e mia kryesore profesionale. Është e vërtetë që jeta ime nuk do të jetë kurrë e njëjtë. Në fakt, tashmë ka ndodhur, për shkak të vëmendjes që kjo ka gjeneruar. Pa dyshim, do të ndryshojë edhe jetën e familjes sime.
Cili ishte urimi më i veçantë që morët pas maratonës?
Mbërritja në Kenia dhe përshëndetja me topa uji nga aeroplani ishte shumë e veçantë dhe nuk e prisja. Dhe, sigurisht, ftesa nga Shkëlqesia e Tij, Presidenti i Kenias, në një pritje dhe mëngjes në Qeverinë e Pallatit mëngjesin tjetër ishte një nder i jashtëzakonshëm.
Para garës, a mendonit se mund ta përfundonit garën në më pak se dy orë? Dhe të thyenit rekordin botëror?
Jo, nuk po mendoja të përfundoja në më pak se dy orë në Londër, por besoja se mund ta thyeja rekordin botëror nëse kushtet ishin të përshtatshme.
Kur e kuptove se mund t’i arrije të dyja?
Ishte pothuajse në fund, kur pashë orën time. Atëherë e kuptova se do të thyeja këtë barrierë. Deri atëherë, isha i përqendruar vetëm në përpjekjen për të fituar garën. Natyrisht, një atlet dhe konkurrent i shkëlqyer si Yomif më shtyu shumë.
Londra ishte vetëm maratona juaj e katërt dhe ishte e pabesueshme. A mendoni se presioni mund të jetë një disavantazh tani?
Nuk mendoj për presionin, e përdor atë për ta shtyrë veten deri në limit. Ndihem se performoj mirë nën presion.
Pse vendosët t’i nënshtroheni më shumë kontrolleve të dopingut para maratonës?
E dija që pas testit pozitiv të Ruth pas rekordit të saj botëror në Çikago, njerëzit mund të vinin në dyshim rezultatet e mia nëse do të arrija diçka domethënëse. Doja të tregoja se unë, dhe kenianë të tjerë, mund të arrijmë gjëra të pabesueshme dhe ta bëjmë atë pastër. Kenia ende ka, dhe gjithmonë do të ketë, talent të jashtëzakonshëm natyror, dhe këta atletë të pastër meritojnë të mos ngatërrohen me mashtruesit që përdorin doping.
Sa të rëndësishme janë ushqimet dhe këpucët në një maratonë?
Sponsori im teknik, “Adidas”, ka punuar shumë për të krijuar një këpucë (Evo3) që më lejon të performoj në mënyrën time më të mirë. Gjithashtu ndjek një protokoll ushqimor për garën me “Maurten”. Produktet e tyre më kanë dhënë më shumë energji gjatë garës dhe më kanë ndihmuar të rikuperohem më mirë.
A ka hyrë maratona në një epokë të re?
Po. Mendoj se atletët e kanë parë atë barrierë të thyer dhe tani do të ndihen më të lirë të bëjnë të njëjtën gjë.
Cili mendoni se është limiti juaj në maratonë?
Për momentin, nuk mendoj se kam ndonjë limit. Nuk prisja të thyeja dy orët në Londër. Do të jetë interesante të shohim se çfarë mund të bëj në garat e radhës.
Cili është objektivi juaj i radhës? A do t’ju shohim në Berlin në shtator?
Sapo u takova me ekipin tim (trajnerin dhe agjentin) këtu në Kenia dhe diskutuam pikërisht për këtë temë. Do të vendos së shpejti.
A mendon se mund të vraposh një maratonë në më pak se 1:59:00? Jam i bindur se mund të vrapoj edhe më shpejt. Kjo nuk do të thotë se do ta bëj, sepse çdo gjë mund të ndodhë në një garë dhe të gjitha kushtet duhet të jenë perfekte. Por fizikisht, ndjeva se kisha ende pak forcë në këmbë në Londër, kështu që po, padyshim që mendoj se mund të vrapoja më shpejt. Edhe nën 1:59:00.
