Një rrëfim i drejtpërdrejtë, pa kompromise dhe plot identitet bardhezi. Marcello Lippi rikthen në vëmendje periudhën e tij tek Interi, duke zbuluar tensionet e vazhdueshme që përjetoi për shkak të së kaluarës së tij te Juventusi.
Ish-trajneri legjendar tregon se atmosfera në Milano ishte shpesh e ngarkuar me paragjykime dhe akuza të përsëritura: “Kur isha te Interi, më bezdisnin çdo ditë me të njëjtën histori të vjetër: Epo, e bëre kështu te Juve, kishte gjyqtarë, fitove edhe për shkak të kësaj, por këtu është ndryshe, etj. etj”.
Përgjigjja e tij ishte gjithmonë e njëjtë, e prerë dhe krenare: “Kur dëgjoja këto gjëra, përgjigjesha dhe thoja se fituam sepse ishim më të mirët, sepse punuam më shumë dhe djersitëm më shumë. Diçka që nuk ndodhte diku tjetër, asgjë më shumë”.
Lippi nuk pranoi të tërhiqej apo të ndryshonte qëndrim, edhe pse kjo krijoi përplasje të hapura me ambientin zikaltër: “Ata këmbëngulën dhe unë nuk mund të heshtja. Më duhej të mbroja atë që kishim bërë, gjithashtu sepse ende ndihesha thellësisht si juventin kur isha me ta. Atyre, pikërisht kjo nuk iu pëlqeu aspak”.
Përfundimi ishte i pashmangshëm, një bashkëjetesë që nuk mund të zgjaste: “Ishte e qartë se nuk mund të funksiononte”. Megjithatë, momenti i kthimit në Torino mbetet një nga kënaqësitë më të mëdha personale për të: “Kthimi në Torino dhe hakmarrja ime ishte një kënaqësi e madhe. Dhe sinqerisht, më mbush me krenari që ende shihem si një trajner i Juventusit, le të themi. Sepse kjo është ajo që jam”.
Dhe për çdo dyshim, përgjigjja e tij është përfundimtare: “Kur më kanë pyetur disa herë gjatë viteve: a do të doje të ktheheshe tek Interi? Gjithmonë kam thënë: absolutisht jo! Një herë ishte më se e mjaftueshme për mua”.
