“Në fillim të izolimit në shtëpi, Maradona u rikuperua psikologjikisht. Ai kishte rifituar energjinë e tij krahasuar me më parë, kur luftonte për të filluar biseda ose kishte humbje të kujtesës. Fizikisht, për sa i përket aftësive motorike, ai ishte i njëjtë si gjithmonë. Kishte vështirësi në ecje dhe lëvizje. Kishte ënjtje në këmbën e djathtë”.
“Këto ishin fjalët e terapistit profesionist të masazhit, Nicolás Taffarel, i cili dëshmoi në gjyqin për vdekjen e Diego Maradonës, duke dhënë detaje jo vetëm rreth takimit të tij të fundit me të, por edhe rreth vendimeve të marra nga stafi mjekësor ‘Diez’ që mund të kenë shkaktuar vdekjen e tij. Taffarel shkoi në shtëpinë e Diego Maradonës, rezidencën e klubit Tigre, ku Maradona po qëndronte për t’iu nënshtruar periudhës postoperative pas operacionit në klinikën Olivos të Vicente López.
“Ai filloi të përkeqësohej (në ditët para vdekjes së tij më 25 nëntor 2020). Nuk donte të ngrihej nga shtrati, nuk donte të hante, nuk donte të ndërronte rrobat ose të lahej. Ai as nuk donte masazh. Isha atje në rast se më telefononte, por ai nuk donte asgjë. Fizikisht, ishte i fryrë, me këmbë të fryra. Ënjtja në këmbë nuk po i zhdukej, përkundrazi, vazhdoi të përkeqësohej”, tha ai.
“E pyeta nëse po merrte diuretikë dhe infermierja më tha jo, se e kishin ndaluar. Nuk e di nga kush”, shtoi masazhatori, i cili ishte në kontakt të vazhdueshëm me mjekun personal të vetëshpallur të numrit 10, Leopoldo Luque, një nga të pandehurit kryesorë në gjyqin për keqpërdorim mjekësor në vdekjen e Diego Maradonës. Taffarel shpjegoi se ish-futbollisti kishte sy të fryrë dhe tha se kishte kaluar 26 orë shtrirë në të njëjtin pozicion.
“Ai ishte i fryrë dhe nuk lëvizte nga shtrati, kishte qenë në të njëjtin pozicion për dy ditë. Mendoj se Luque më tha se po kalonte një periudhë ku po kuptonte se si ishte jeta e tij pasi kishte lënë alkoolin. Më tha se ënjtja ulej kur ngrihej, por nuk u ul, në fakt, u përkeqësua”, përsëriti masazhatori të enjten.
“Një ditë, duke dalë nga shtëpia e Diegos, e pashë aq të fryrë saqë, i shtyrë nga dëshpërimi, doja ta ndihmoja. Atëherë fillova të mësoja më shumë dhe ishim pikërisht në fazën e Covid-it ku pacientët po ktheheshin me fytyrë poshtë për të ndaluar grumbullimin e gazrave (ënjtjen) dhe për të parandaluar shembjen e mushkërive”, kujtoi Taffarel. “Atyre përreth Maradonës, u vura në dukje disa gjëra që kisha vënë re tek ai, por nuk pashë ndonjë veprim konkret apo një zgjidhje të shpejtë. Tashmë kisha krijuar një lidhje me të dhe doja që ai të përmirësohej disi, nga një ditë në tjetrën”, tha Taffarel, dukshëm i prekur.
