Dhjetë gola të pësuar dhe tri humbje. Gjithçka mund të përmbyset në ndeshjet e kthimit të Play-off-it të Champions-it, por rruga e Interit, Juventusit dhe Atalantës është një malore shumë e fortë.
Interi ka arritur rezultate mjaft të mira vitet e fundit, me dy finale në Champions, edhe pse i ka humbur, ndërsa Italia nuk e braktiste këtë kompeticion në fund të shkurtit prej kohësh. Investimet janë reduktuar për klubet italiane, sidomos në krahasim me futbollin anglez, ndaj dhe mundësitë për rezultate të mira janë lidhur shpesh me aftësitë taktike dhe teknike.
Por, kalimi nga çerekfinalet me tri skuadra italiane (Milan, Napoli dhe Inter) të 3 sezoneve më parë te Play-off-i i tanishëm katastrofik, nuk ishte parashikuar.
Tri ndeshje në transfertë, tri humbje me 10 gola të pësuar dhe 3 të shënuar. Askush nuk e priste një dështim të tillë nga Juventusi, Atalanta dhe Interi.
Gallatasaraj është një “bishë e egër”, sidomos në shtëpi. Borusia Dormund ka mbështetjen e “murit të verdhë” dhe i frikëson të gjithë, ndërsa të luash në Norvegji, në një fushë sintetike në shkurt, është e sikletshme.
Është e kotë që të shihet renditja. Italia është në një rënie të lirë. Është kaluar me goxha distancë, përveç Anglisë, edhe nga Gjermania, Portugalia dhe Spanja. Skuadra e 5-të në edicionin e ardhshëm të Champions-it, është e pamundur. Tani duhet shpëtuar “lëkura” me ndonjë përmbysje të mundshme.
Juventusi i Stambollit ka mundësi zero. Duhen 3 gola diferencë për ta çuar kualifikimin të paktën në shtesë. Tre gola i duhen edhe Interit e Atalantës. Borusia Dortmund është kundërshtar i fortë. Interi është diçka tjetër. Kalimi nga Serie A, ku është perfekt praktikisht, në Champions, ka qenë traumatik për zikaltrit. Përveç humbjes, ndodhën edhe dëmtimet e Lautaro Marinez, shpirti i grupit, dhe Zielinskit.
Shpresat pas hedhjes së shortit ishin të mëdha se Italia mund të shkojë me 3 skuadra në 1/8-at e Champions-it. Tani llogaritë bëhen me një realitet tjetër. Pas një jave gabimet duhet të jenë zero, sepse luhet “brenda ose jashtë”.
