Cristiano Ronaldo ka reaguar për largimin nga grumbullimi i Portugalisë, duke shpjeguar arsyet e vendimit dhe theksuar se për të, sinqeriteti dhe mbajtja e fjalës janë thelbësore në marrëdhëniet mes njerëzve: “Vendosa të largohesha nga grumbullimi pa pritur një tjetër shkelje të fjalës së dhënë. Për mua, e vërteta është ende gjëja më e rëndësishme në marrëdhëniet mes njerëzve. Sado që të dhembë, le të ma thonë të vërtetën.
Në fakt, në një bisedë që pata me presidentin e FPF-së dhe me trajnerin, në mëngjesin e ditës së asaj konference për shtyp; ata sigurisht mund ta konfirmojnë këtë; u thashë sërish se, nëse nuk më donin aty, duhej të ma thonin. Mjaftonte të ishin të sinqertë me mua. Do ta pranoja dhe premtova se do të përgatitnim diçka të bukur, ashtu siç ëndërroj të ndodhë, dhe askush nuk do të mbetej i zemëruar.
E kujtoj sikur të ishte sot. Të dy më thanë njëzëri se jo, se vendi im ishte në Kombëtare. Në asnjë moment, gjatë pothuajse 25 viteve të karrierës sime, nuk kam ndërhyrë në ndonjë vendim teknik apo taktik të një trajneri apo drejtuesi të kombëtares. Pranoj, për mirë apo për keq, atë që më kërkojnë të bëj. E respektoj vendimin dhe, kur ma thyejnë fjalën e dhënë, ndiej se vendi im nuk është aty.
Gjithashtu, u detyrohem një ndjese shokëve të mi të kombëtares që u largova nga grumbullimi. Pavarësisht shkeljes absolute të besimit te fjala e trajnerit, siç mund të dëshmojnë ata që ishin të pranishëm në këto biseda, nuk duhej ta kisha bërë. Përgjegjësia është vetëm imja.
U kërkoj edhe një herë falje portugezëve, por për mua thyerja e fjalës së dhënë ka një ndikim përcaktues. Ndjeva se, që nga ai moment, qëndrimi im do t’i bënte vetëm dëm grupit të punës dhe bëra atë që kam thënë gjithmonë se do të bëja nëse nuk do ta ndieja veten të dobishëm: mora valixhet dhe u largova.
Pasoja e këtij veprimi tim duhet të vlerësohet dhe të ndëshkohet nga Federata Portugeze e Futbollit. E kuptoj se ndëshkimi nuk duhet të ketë faktorë lehtësues. Unë nuk jam thjesht një lojtar; jam kapiteni i skuadrës dhe kjo përbën një faktor rëndues.
Kam kërkuar tashmë falje, por e di se veprimet duhet të kenë pasoja. Kushdo që është në futboll si unë e di se, pavarësisht statusit të secilit, rregullat janë të njëjta për të gjithë. Për këtë çështje, kam dëgjuar shumë të flitet për ndeshje lamtumire, se duhet të kem një lamtumirë dinjitoze dhe se Federata dëshiron të ma japë këtë mundësi.
Në jetë mësova, shpesh i uritur dhe pa asgjë për të ngrënë, se askush nuk i jep asgjë askujt. Mund t’u premtoj të gjithë tifozëve të mi dhe, natyrisht, veçanërisht të gjithë portugezëve, se do të kemi një ose më shumë ndeshje lamtumire; do të ketë kohë për këtë. Por, kur mendoj për kombëtaren, ajo që mendoj vërtet është të garoj. Kjo është ajo që mendova edhe ditën kur mora lajmin për vdekjen e babait tim.
Isha në grumbullim me kombëtaren dhe vendosa të qëndroja atje deri në fund të ndeshjes së ditës së nesërme. Për vendin bëra atë që nuk do ta bëja kurrë për asnjë klub. Prandaj, nëse jam fizikisht mirë, luaj për klubin tim dhe shpresoj të shënoj gola, pasi të kem shlyer pezullimin që mund të më vendoset, do të jem i gatshëm, siç kam qenë gjithmonë deri më sot, të garoj dhe të fitoj për kombëtaren tonë.
Kjo është, më besoni, e vërteta më e pastër”.
