Në fakt, Lionel Messin nuk do ta shohim më duke luajtur me fanellën bardhekaltër. Do të luajë ende atje larg, përtej oqeanit, në anën e Trumpit, por prej tij do të na mbërrijnë vetëm ndonjë pamje e shkurtër, ndonjë goditje dënimi nga ato të tijat, ndonjë top i përkëdhelur me hark… Kurrë më me kombëtaren, kurrë më në një Botëror.
Ndeshja e fundit kundër Beninit ishte një tërheqje nga futbolli e maskuar. Prandaj, le ta falënderojmë për bukurinë që na dhuroi, por edhe për gjithçka që na la pas. Për shembull, për modelin që iu dha fëmijëve.
Trajneri jep verdiktin pas provës: “Më vjen keq. Je djalë i mirë, por je shumë i vogël”. Fëmija, që asokohe qante, sot ngre supet: Pfff… Edhe ‘Pleshti’ ishte i vogël, pastaj fitoi tetë ‘Topa të Artë’.
Golin e fundit me Argjentinën e shënoi nga pika e bardhë, për të na kujtuar se gjatë karrierës ka humbur 35 penallti, 4 prej tyre veçanërisht të dhimbshme në Botërorë.
Fëmijët që nuk e dëgjojnë De Gregorin kanë mësuar nga Leo se një futbollist nuk gjykohet nga një penallti dhe se humbja, edhe kur të dhemb e të bën të qash, është vetëm një ceremoni kalimi drejt triumfit, drejt ringjalljes.
Një futbollist gjykohet nga altruizmi dhe fantazia. Kundër Beninit, Messi dha më shumë asistime (2) sesa shënoi gola (1). “Messia”, edhe një herë, e ndau bukën me “apostujt”, me atë ndjenjën e zakonshme të të luajturit për skuadrën, diçka që “GOAT”-it të Madeirës ndonjëherë i shpëton.
Pastaj na mësoi se edhe në futbollin e presingut të egër, mes anësorëve që fluturojnë si trenat TGV, mund të kalosh duke ecur. Ashtu siç bën ai, duke rrotulluar kokën si një far për të kërkuar korridore të padukshme.
Ky është ndoshta mësimi më i çmuar, sepse vlen edhe përtej fushës së futbollit: Ngadalësojeni jetën. Mos e humbni peizazhin, çastet, emocionet.
Faleminderit për gjithçka, Leo!
